Comfort food voor lome zondag: grote kom dampende geurige soep. Met van alles erin: noedels, kip, groenten. Als smaakmakers vooral anijs, gember, knoflook en op het laatst verse munt en koriander. En dan maar slurpen.
Die typische Vietnamese friszoete smaken maken dit heel lekker. Willen we meer van maken en eten. Heeft iemand nog een goede tip voor een inspirerend Vietnamees kookboek?
Deze soep kwam overigens uit Rick Stein’s jongste kookboek: Far Eastern Odyssey.
Is dus heel lekker. Het recept vonden we op zo’n meeneemkaartje van ZTRDG (“Wat de boer wél kent”).
Lees verder ‘Ontbijt met gebakken suikerbrood, frambozen en citroenschilletjes’
Alweer Salade Niçoise. Maar nu nog lekkerderder. Want met verse tonijn. Witte Albacore om precies te zijn – mag van de viswijzer, mits lijngevangen in bepaalde delen van de Stille Oceaan; of met MSC-label.
Prachtige bron van vele fijne recepten, dat BBC Food. Zoals dit heerlijke dessert: Roasted Peach and raspberry pavlovas. Alleen die pavlovas hebben we weggelaten. En onze caramelsaus was nog iets te dun. Maar die warme perziken, zo lekker!
Toegegeven, eten we wel vaker. En niet voor niets. Hartig, voedzaam en zo gemaakt – even los van de kooktijd. Hier een lekkere Zwitserse variant. Wij maakten het met wortel, selderij en wat Tiroler Speck. Lekker.
Mooi fotoboek en typologie van mensen en hun voedsel van 1 dag. Van over heel de wereld. Zoveel verschillen en overeenkomsten. Hier wat foto’s uit het boek.
Fotograaf Peter Menzel maakte eerder al Hungry Planet. En vele prachtige foto’s over de mens en zijn voedsel (zelf even doorklikken naar ‘food’ in het linkermenu).
Recept in videovorm: smaakvol onscherp, goed getimede instructies en mooie muziek. Note to self: volgende keer Yves Montand draaien bij het koken. Dan lukt alles.
Cooking Dinner Vol. I from William Hereford on Vimeo. (via Filet Pur)
We zijn er geloof ik zelfs langs gelopen, het restaurant Ottolenghi in Notting Hill. Maar we kennen het eigenijk vooral van het kookboek Plenty. En daarvan kregen we van gastheer B. een kleine versie van uit The Guardian. Slimme manier om je kookboek te promoten – staat nu op onze wishlist.
Want boordevol lekkere mediterrane en aziatische gerechten, allemaal vegetarisch. Zoals deze taart van gekarameliseerde knoflook met geitenkaas. Tikje bewerkelijk (vooral het schillen van die ontelbare knoflooktenen) maar zeer de moeite waard.
Als je geen zin hebt om zelf pasta te maken (we geven het eerlijk toe – overkomt ons ook wel eens) dan kun je altijd nog heerlijke verse pasta kopen bij Il Mattarello, op de Westerstraat in de Jordaan. Spijtig voor de niet-Amsterdammers onder u, maar voor alle Amsterdamse liefhebbers van de Italiaanse keuken een must. Alhoewel: het is, zoals men in de Michelingids pleegt te zeggen: “De reis waard”.
Leuke verassing voor de zondagse lunch in London: Restaurant St. John Bread and Wine. Van kok Fergus Henderson. Ook auteur van het kookboek Nose To Tail Eating. Hele eenvoudige, min of meer Britse gerechten en ingredienten. En zo’n beetje alle onderdelen van de geslachte dieren. Daar bleven wij nog wat terughoudend. Niet omdat we het eng vinden, maar meer omdat we zin hadden in een lichte lunch. Zonder hart, pens of varkenskop.
Al slenterend op de Borough Market konden we deze taartjes natuurlijk niet negeren. Eén met kersen en de ander met een soort custard. En gelukkig stonden er iets verderop wat roze tafeltjes en stoeltjes in een parkje. Speciaal voor dit soort taartmomentjes.
Paar dagen in London geweest – hij alleen een lang weekend, zij de hele week voor een Summer School over The Cultures of Food, Eating and Cooking (later meer hier over). Niet in Buckingham Palace geweest. Of op Picadilly. Maar vooral allerlei markten en buurten afgestruind. Zoals de wat opgeleukte maar aangename Borough Market op de Bankside:
Ter afsluiting van de European Summer School for Cultural Studies over The Cultures of Food, Eating and Cooking werd er een diner aangeboden in de East Room op de zevende verdieping van Tate Modern met spectaculair uitzicht over London en de Thames.
Het menu begon met makreel en escabeche met mierikswortelsaus. Daarbij een frisse Grüner Veltliner. Het hoofdgerecht was een zalig parelhoenboutje met cannelloni van zwezerik en morilles. Daarbij een fluweelzachte rode Santenay.
Grote teleurstelling was het dessert: ofwel het gebrek daaraan. Er werd slechts koffie en thee geserveerd met droge macarons die naar pinda smaakten. What a shame na zo’n feestmaal! Daarom maar gevlucht naar de bar van het British Film Institute aan de Southbank.
Snel een curry gemaakt: wat verse specerijen in de keukenmachine: gember, chili, galanga, citroengras, knoflook. Dat mengsel in de pan met wat zonnebloemolie. Garnalenpasta erbij. En een blik kokosmelk. Nog wat pak soi en basilicum (helaas niet de thaise - die smaakt zo lekker anijsachtig. Maar gewone ‘Hollandse” gaat aardig als alternatief. Op smaak gebracht met wat vissaus.
Intussen de rijst gekookt met wat dungesneden djeroek peroet. En garnalen op de gril tot ze gaar zijn. Alles bevallig geschikt in een grote kom. En nog wat verse koriander erover.
Simpele salade met verse tomaat, artisjok, beetje bleekselderij, basilicum en knapperig gebakken brood. En een pittige vinaigrette met veel knoflook.
