Licht en lekker: met raapsteeltjes en gerookte geitenkaas.
Alle artikelen in maart 2009
… nog 1 keer over Rome. Via de omweg die Google heet. Hier een alleraardigst boekje met veel lekker recepten en plaatjes van de Romeinse keuken.
Zij at een aardappelsalade met gerookte forel. En hij maakte het laatste restje pasta met roomsaus en tuinbonen op. Uit een soort Fernweh naar Rome.
Onze handbagage zat zo vol tuinboontjes dat we er nog een dag van konden eten. Nu in een roomsaus met spek en peterselie over de pasta. En een gemengde salade met kervel.
… de markt in Rome dan toch, Campo di Fiori om precies te zijn. Zelf overgevlogen. En in een risotto verwerkt. Smaakte naar lente.
Da Gigetto zou hét Romeins-Joodse restaurant van de stad zijn. Dus we hadden tijdig gereserveerd. En na een mooie wandeling op de Aventijn zijn we er gaan eten. Een onooglijk restaurant, maar dat zegt meestal niets.
Het begon goed met lekkere antipasti: gefrituurde baccalà en artisjok. Om ons heen werden schalen vol ervan geserveerd en opgegeten. Maar wij wilden natuurlijk meer. Zoals pasta met kikkererwten en een portie vongole. En als hoofdgerecht dan een snoekbaars en kalfsrolletjes met paddestoelen.
Die gerechten waren zeer middelmatig: morsig opgediend met saus all over the place. Als het al opgediend werd. Want onze ober was een prutser. Een nog kalere versie van Berlusconi – net zo zelfingenomen grijnzend, met veel aplomb doen alsof alles onder controle is. “Perfetto!” bij ieder bord dat meneer op tafel smeet. Maar intussen alles fout doen, ook bij andere tafels. Hij vergat eerst de wijn, toen de vongole, en ook nog een bijgerecht. “Op!” verzon hij volgens mij ter plekke.
En hij vergiste zich uiteindelijk ook in de rekening – overigens wel in ons voordeel, wat hij opnieuw met een groot gebaar wegwuifde. Zo was ‘ie dan ook wel weer. De fooi verdween direct in zijn broekzak. Hoewel een komische ervaring, was het eten niet voor te lachen.
Vooruit, omdat we weer in de buurt waren. En omdat we lazen dat er ‘s middags een goed buffet werd aangericht. Aanschuiven en opscheppen. En heerlijk eten. Zou je niet vermoeden als je het gebouw van buiten ziet, een fijn fascistisch blok met opbeurende teksten die Mussolini de hemel in prijzen. Maar het eten was dus heerlijk: mozzarella, cicoria, venkel, gebraden kip, kalfsballetjes, rijst, bonensalade en ga zo maar door. Ouderwetse overvloed in moderne setting.
‘Gusto, met apostrophe, mind you. Deel van een trendy voedselimperium midden in Rome (tegenover het mausoleum van Augustus): met o.a. een uitgebreide kookwinkel, wijnhandel en wijnbar, kaaswinkel, een pizzeria, en een “echt” restaurant.
Wij aten dus pizza.
Het werd tijd voor iets hips, iets designerigs. Gelukkig zit er een heuse mozzarella bar aan het Campo di Fiori: Obikà. Daar zaten we dan aan de lunch tussen de moderne en strakgeklede types. Hier geen morsige toestanden. Behalve dan het uitzicht naar de markt, heel levendig en veel te zien.
We aten: een panino met gerookte mozzarella en geroosterde ham. En een mozzarella (burrata) die zo vers was dat deze in een bekertje werd geserveerd. Met caponata erbij, een mooie combinatie. En we dronken een paar glazen Gewurztraminer. Niet Romeins, wel lekker.
Eenvoudig restaurant, beetje toeristisch, maar beslist lekker. We aten eerst een groot bord met gemengde antipasti zoals een mooie ham, bresaola-rolletjes gevuld met ricotta en rucola, gegrilde zucchini en melanzane; en in het broodmandje dunne gezouten verse focaccia’s.
En vervolgens een goede pasta: tagliatelle met lam en artisjok voor haar en ravioloni met speck en ricotta voor hem. We dronken daarbij een lekkere Valpolicella (Le Salette, net als een tijdje geleden in Amsterdam bij Bussia).
Tot slot een ricottataart met chocolade toe.
