De koninginnenacht staat op uitbarsten, de stad zoemt en borrelt. Geen zin om te koken. maar gelukkig is om de hoek onlangs Pazzi geopend: perfecte pizza’s, gebakken in een handomdraai in een grote steenoven. Dus vanavond de Calabrese en de Tartufo. Nog een laatste tomaat en een fles wijn erbij. En dan morgenvroeg maar eens naar het Midden-Oosten…
Trouwens ook nog wat koolrabi en erwtjes en een verdwaalde aardappel in de stoof. De worstjes zijn gemaakt door Diny Schouten (hebben we al eens eerder over geblogd). Sterke, ambachtelijke smaak. Heerlijk bij de bonen en artisjokken.
De vis in de oven met een buik vol citroen en laurier. Met daarbij in tomatensaus gestoofde venkel met zwarte olijven. En geroosterde aardappeltjes.
Met (kloksgewijs) falafel, gegrilde courgettes, aardappelkoekjes met walnoot en kurkuma, brood met sesam, waterkers, veldsla, artisjok en tzatziki. Zo lekker.
Nooit bij stil gestaan dat er ook mensen zijn die het niet lekker vinden. We eten het graag bij allerlei Midden Oosterse en Aziatische gerechten.
Zo niet de schrijfster van het I hate Cilantro -weblog. Waarin ze al bijna 3 jaar ten strijde trekt tegen koriander. En ze bevindt zich in illuster gezelschap. Ook Julia Child was geen liefhebber – zwak uitgedrukt.
De eerste keer dat we eieren pocheerden. Maar het is makkelijker dan we dachten. Als je je tenminste een beetje voorbereid en hier en daar wat technieken bestudeert.
Komt er op neer dat je vooral verse eieren nodig hebt, een beetje azijn en een platte pan met water dat net van de kook af is. Niets moeilijks aan.
Twee Thaise dames runnen dit kleine restaurant in de Binnen-Bantammerstraat. Het zit steeds vol maar je kunt er meestal wel bij aanschuiven. En dan kiezen van de geplastificeerde menu’s met heel veel gerechten.
S. was te gast bij D. Alwaar verse artisjokken op het menu stonden. Gekookt, met een lichte vinaigrette. En dan maar blaadjes peuzelen. Ook nog eens een lievelingskostje van zoontje G. Kom daar nog eens om, een kind dat smult van artisjokblaadjes. Wordt vast een goede kok, later.
Daarna een bord vol zalige cannelloni, gevuld met gehakt, bedekt met bechamelsaus en zwemmend in pittige tomatensaus. Een Goed Maal. Dat nog eens bekroond werd met een verse tiramisu. En koffie met een vuiligheidje, zoals dat hoort op een mannenavond.
T. profiteerde thuis van de situatie door zich te goed te doen aan een Zweedse haringschotel. Waar S. gelukkig niets van geproefd heeft.
We waren in het Zuiden. In de heuvelen van Zuid-Limburg. Waar in een enkel goed verborgen dal nog heel veel daslook groeit. En, niet verassend, dassen scharrelen (sporen genoeg gezien). Overigens werd het vroeger ook nog berelook genoemd – zoals nog steeds in Duitsland: Bärlauch. Die beren zijn we niet tegen gekomen.
Ehm, herkenbaar: First camera, then fork. En nog psychologisch verklaarbaar ook:
“In the unconscious mind, food equals love because food is our deepest and earliest connection with our caretaker,” said Kathryn Zerbe, a psychiatrist who specializes in eating disorders and food fixations at Oregon Health and Science University in Portland. “So it makes sense that people would want to capture, collect, catalog, brag about and show off their food.”
