Volgens ons dan toch: bij brasserie De Vluchthaven in Bruinisse. Valt alleen in superlatieven te beschrijven. Niet alleen de kreeft trouwens.
» lees verder in ‘Lekkerste kreeft van heel de wereld’
Alle artikelen in juni 2010
Tikje oubollig restaurant, De Korenbeurs in Kortgene. Maar dat doet niets af aan de heerlijkheden die er uit de keuken komen. We gingen naar Zeeland voor het kreeftenseizoen. Dus namen we het Oosterscheldekreeft-menu.
Met een lekkere aardappelsalade met kreeft en mayonaise vooraf. En vooral de klassieke Oosterscheldekreeft à la nage, zachtzoete kreeft met een krachtige saus en pittige rouille. Goed begin van het kreeftenweekend.
De dag van ons leven (voor de goede verstaander), luister bij gezet met een zonnige, feestelijke lunch op de binnenplaats van Restaurant Bridges.
» lees verder in ‘Zilte lunch bij Bridges’
(Foto Oscar Ruiz)
Tenminste, als je in Mexico-City bent. De grootste markt ter wereld: Central de Abasto. Ruim 10x zo groot als de vismarkt in Tokyo, zeker anderhalf keer zo groot als Rungis in Parijs. En 238x de Albert Cuyp (gokje).
La Central has its own postcode, its own 700-member police force, and its own border-style entry gates, but during my visit, its enormity truly hit home only when we had to take a taxi to get from flowers to fish. It was a solid fifteen minute ride from one section of the market to another! – Nicola Twilley, The Axis of Food @ Edible Geography.
(via Kottke)
Kom je in Nederland nog zelden tegen: van dat fijne papier dat je om kaas of worst kunt rollen. Waarin het goed blijft zonder de (koel)kast onder te kliederen. En vooral: met van die fijne logo’s en typografie er op. Broerlief R. heeft deze chorizo meegenomen uit de Boqueria in Barcelona. Van bij Tocineria Montse.
Grote meringues van Patisserie Kuyt (kekke site trouwens): knapperig van buiten, nog wat zacht van binnen. Met verse frambozen. En slagroom. Zucht.
Wij krijgen nooit genoeg van verse borlotti-bonen. Nu gestoofd met garnalen. Met veel knoflook en wat chili. Volgens een nogal ingewikkeld recept uit Made in Italy van Giorgio Locatelli (Gamberi e borlotti, bladzijde 105 om precies te zijn). Evengoed erg lekker.
Kort samengevat:
- De bonen gaar koken in bouillon, bleekselderij, knoflook en salie.
- De afgegoten bonen nog kort stoven in witte wijn en wat passato di pomodori. Dan klein deel van de bonen ervan fijnwrijven om de saus te binden.
- Schoongemaakte garnalen bakken in chili en knoflook. Bij de bonen doen.
- Afmaken: handje verse peterselie en een fijngewreven teentje knoflook erover. En druppel er een scheut olijfolie over. Presto.
Alsof Monet in de keuken stond.
Het is onweerstaanbaar om over de Haarlemmerdijk te fietsen en iets bij Le Sud te halen. Dus weer met een tas vol lekkers naar buiten: pittige humus, aubergine moutabel, paprika tapenade, plat brood en baklava. Daarbij nog overgebleven borlottibonen gegeten. En zelf een spannende bieten moutabel gemaakt zoals we die in restaurant Al Halabi in Damascus hebben gegeten:
- Bietjes in z’n geheel in de oven gaar roosteren, laten afkoelen en pellen.
- Dan niet te fijn pureren in de keukenmachine (of raspen).
- Mengen met gelijke hoeveelheden tahin en dikke yoghurt. Op smaak brengen met zout, peper en citroensap. Ziet er spectaculair uit!
Alweer uit River Cafe Kookboek Groen: een stevige omelette, bijna een taart van verse erwtjes, ei en munt. Niet zo zwaar als een quiche want geen bodem (althans – geen deegbodem maar een dun laagje parmezaanse kaas dat smelt en een beetje knapperig wordt). Maar wel steviger dan een soufflé.
