Restjes opmaken: pesto die over was van zondag. Wat laatste blaadjes rucola. En nog wat rijpe tomaten.
Die hebben we in plakjes gesneden en even onder de grill gelegd met wat zout en gedroogde oregano. En pasta gekookt, met de pesto gemengd en daar de rucola doorgeschept. Tenslotte de gegrilde tomaatjes daar weer bovenop.
Zal wel niet mogen van de puristen. Maar wij vonden het lekker.
Er staat hier een schaal vol rijpe vijgen. Waar we dagelijks van snoepen. Door bijvoorbeeld ‘s avonds dit snelle vijgendessert te maken. Simpeler kan haast niet:
» lees verder in ‘Vijgen met amandelen en citroen in de oven’
Op z’n Siciliaans, met een vulling van ricotta, kappertjes en olijven. Makkelijk om van te voren klaar te maken. Je hoeft ze dan alleen nog maar in de oven te schuiven. Naar een recept uit Cucina Siciliana van Clarissa Hyman.
» lees verder in ‘Met ricotta gevulde paprika’s’
Toen we in september in Zuid Italië waren, was er ieder weekend wel ergens een oogstfeest. Het begon met het festa della lenticchia (linzenfeest) in de Abruzzen, in het dorp Santo Stefano di Sessanio.
Ze bestaan al een tijdje maar wij hebben deze serie net ontdekt: Great Food Series van Penguin. Met teksten uit allerlei klassiekers van bijvoorbeeld Elisabeth David, Pellegrino Artusi of Brillat-Savarin.
» lees verder in ‘Literaire liflafjes in de Great Food Series’
Moet je goed naar zoeken in Amsterdam: lekkere verse arancini. We hebben zo onze adresjes. Want niets zo lekker als zo’n bol gefrituurde risotto met iets lekkers er in.
Het meest indrukwekkende diner van de hele reis door Puglia aten we bij Masseria Il Frantoio bij Ostuni. Een waar feestmaal met bijzondere traditionele Pugliese groentegerechten.
Dit gewaagd maar eenvoudig dessert wilden we al een tijdje maken. Maar het is alleen lekker als je er goede bittere chocolade voor gebruikt. Zeker 70% cacao.
Gelukkig blijkt hier om de hoek zomaar een heuse chocolade-speciaalzaak te zitten: Chocolatl. Met de meest extreme soorten en combinaties; eclectic noemen ze het zelf. Met bijvoorbeeld hibiscus.Of chili. Of 100% cacao. Leuke bijkomstigheid zijn de vaak prachtige verpakkingen, ideaal om cadeau te doen.
Dit receptje is geinspireerd op een dessert uit het prachtige kookboek De Keuken van Noord-Spanje door Jenny Chandler:
» lees verder in ‘Spannende chocolade met olijfolie, zeezout en olijfolie op toast’
Heel blits natuurlijk, zo’n modern touchscreen op de deur van je koelkast. Die je vertelt hoe lang de inhoud nog goed is. Of wat je nodig hebt. En nog veel meer.
Lijkt ons toch vooral een technische benadering van een theoretisch probleem: “… omdat het kan”. Want hoe groot is dit probleem nou echt? En los je het op door naar een scherm op een deur te staren? Gewoon opendoen en kijken is niet moeilijker. Dan kun je ook nog even ruiken of alles nog goed is. Zegt meer dan een stempeltje op een potje op een beeldscherm. Of zijn we nu te sceptisch?
Hoe dan ook, we staan nog niet te springen. Maar dat mooie touchscreen inductiefornuis William, wanneer is dat nou eens te koop?
Salade van zeekat zou je het ook kunnen noemen. Want dat is de ander naam voor deze inktvis die bekender is als sepia.
Hebben we in een klein restaurantje met terras aan zee gegeten, La Veranda di Giselda in San Vito. Samen met wat andere vissige antipasti, zoals sardine in saor en octopus. En een fles koele Falanghina.
» lees verder in ‘Frisse salade van verse inktvis, kikkererwten en bleekselderij’
