Hoewel caponata eigenlijk een voorgerecht of zelfs antipasto is, aten wij het bij de gestoofde lamsschenkel. Die kochten we, heel lui, al min of meer kant en klaar gestoofd. Hebben we alleen nog wat hele tenen knoflook en een tak rozemarijn aan toegevoegd – de caponata was al genoeg werk).
Als je geen zin hebt om zelf pasta te maken (we geven het eerlijk toe – overkomt ons ook wel eens) dan kun je altijd nog heerlijke verse pasta kopen bij Il Mattarello, op de Westerstraat in de Jordaan. Spijtig voor de niet-Amsterdammers onder u, maar voor alle Amsterdamse liefhebbers van de Italiaanse keuken een must. Alhoewel: het is, zoals men in de Michelingids pleegt te zeggen: “De reis waard”.
Kleine reünie bij E. aan de Herengracht. Uitkijkend over de bootjes, nippend aan een glas Tempranillo. Flink bijgepraat. En onderwijl gesmikkeld van allerhande lekkers van bij Rainarai, de Algerijnse traiteur een eindje verderop.
Bijvoorbeeld met geitenkaas en vijgen gevulde pompoen, saffraanrijst, gegrilde aubergine, gegrilde kip, bladerdeegrolletjes met pistache en feta. En nog veel meer lekkers.
De koninginnenacht staat op uitbarsten, de stad zoemt en borrelt. Geen zin om te koken. maar gelukkig is om de hoek onlangs Pazzi geopend: perfecte pizza’s, gebakken in een handomdraai in een grote steenoven. Dus vanavond de Calabrese en de Tartufo. Nog een laatste tomaat en een fles wijn erbij. En dan morgenvroeg maar eens naar het Midden-Oosten…
Met (kloksgewijs) falafel, gegrilde courgettes, aardappelkoekjes met walnoot en kurkuma, brood met sesam, waterkers, veldsla, artisjok en tzatziki. Zo lekker.
Klein vergelijkend warenonderzoek voor de Amsterdamse pizza-liefhebber. De ene dag een pizza afgehaald bij Da Portare Via. En volgende dag gegeten bij La Perla (overigens werd op diezelfde dag door TM overgewerkt en een pizza besteld bij Domino’s – maar culisnobs als wij zijn hebben we het daar verder niet meer over).
Wandelend door de stad, verlokt door een etalage vol lekkers bij een Turkse bakker. Binnen verschillende gevulde pannenkoekjes gekocht. Met spinazie en feta. En met pittig gekruid lamsgehakt. En dat alles in bijzonder fijne papieren zakjes.
Italiaanse lekkernijen van bij Cibo e Vino: voor hem penne met een stevige tomatensaus met coppa (worst van varkensnek) en basilicum. Voor haar de parmigiana: laagjes aubergine met mozzarella en tomatensaus. En samen een cannolo, een gefrituurd buisje dat wordt gevuld met chocolade, zoete ricotta en sukade. Op Sicilië begint men daar de dag mee. Wij sloten er mee af.
Voor hem dan. Met kip, basilicum en paar honderd rode pepertjes. Een Finse sauna was er niets bij. Evengoed lekker.
Zij was verstandig en koos voor de milde vegetarische tofu curry. Alles van Rakang to go. En een Verdejo van Palacio de Bornos om af te koelen.
… maar niet tegelijk, godzijdank. Zij thuis de vegetarische curry van Rakang. Hij op het station een broodje Döner van de Dönercompany (klassieke intro overigens 
) Niets bijzonders, zeker niet de moeite waard om te melden op Kebabreporters.nl.
Sinds een paar dagen zit er een nieuw zaakje op de Elandsgracht, hoek Tweede Looiersdwarsstraat, Cibo e Vino (nog geen website). Met verschillende Italiaanse lekkernijen. Waaronder verse arancini: gefrituurde balletjes (of peertjes) van risotto met een lekkere vulling. Bijvoorbeeld ragù bolognese. Of mozzarella met paddestoelen. Eindelijk in Amsterdam!
