Afgelopen week weer flink gesmikkeld van bloedsinaasappelen. Eerst maar weer eens een trifle met mascarpone en amandelkoekjes (hier het recept).
» lees verder in ‘Bloedsinaasappelen moeten op’
Afgelopen week weer flink gesmikkeld van bloedsinaasappelen. Eerst maar weer eens een trifle met mascarpone en amandelkoekjes (hier het recept).
» lees verder in ‘Bloedsinaasappelen moeten op’
Lekker klussen. Maar dan met pudding. Om een crema catalana te maken. We hebben twee verschillende manieren uitgeprobeerd: met een gasbrander en met een salamander, gekocht op de markt in Barcelona.
» lees verder in ‘Spelen met vuur – en pudding’
Croissants eet je vers, anders is er weinig aan. Knapperig van buiten, zacht en luchtig van binnen. Maar na een paar uur gaat het al gauw richting karton. Wat nu?
» lees verder in ‘De oude croissants van Nigella’
Er staat hier een schaal vol rijpe vijgen. Waar we dagelijks van snoepen. Door bijvoorbeeld ‘s avonds dit snelle vijgendessert te maken. Simpeler kan haast niet:
» lees verder in ‘Vijgen met amandelen en citroen in de oven’
Het meest indrukwekkende diner van de hele reis door Puglia aten we bij Masseria Il Frantoio bij Ostuni. Een waar feestmaal met bijzondere traditionele Pugliese groentegerechten.
Dit gewaagd maar eenvoudig dessert wilden we al een tijdje maken. Maar het is alleen lekker als je er goede bittere chocolade voor gebruikt. Zeker 70% cacao.
Gelukkig blijkt hier om de hoek zomaar een heuse chocolade-speciaalzaak te zitten: Chocolatl. Met de meest extreme soorten en combinaties; eclectic noemen ze het zelf. Met bijvoorbeeld hibiscus.Of chili. Of 100% cacao. Leuke bijkomstigheid zijn de vaak prachtige verpakkingen, ideaal om cadeau te doen.
Dit receptje is geinspireerd op een dessert uit het prachtige kookboek De Keuken van Noord-Spanje door Jenny Chandler:
» lees verder in ‘Spannende chocolade met olijfolie, zeezout en olijfolie op toast’
We zijn terug. Na een prachtige reis door Abruzzo, Puglia (en nog een stukje Basilicata) in Italië. Verbleven in heerlijke bed & breakfasts en masseria’s (allemaal via Viaggi da Gustare). Genoten van begin tot einde.
Pas bij S. en R. gesmikkeld. De ster van de maaltijd was het sluitstuk: deze heerlijke pruimentaart naar recept van Grootmoeder Uus. Onovertroffen. Dus vandaag een gastrecept uit de vorige eeuw:
Van gele mirabellen, tikje zuur. Maar daarom, met wat zoetigheid, prima te gebruiken in deze clafoutis. Die normaal gesproken vaak van kersen wordt gemaakt. Qua textuur lijkt het op een Yorkshire Pudding en zit het een beetje tussen gebak, soufflé en custard in.
Het recept hebben we van Thuiskok Joep Habets in de NRC. Met de opmerking dat we er de volgende keer nog iets meer suiker aan zouden toevoegen. Maar misschien lag dat aan die zure pruimpjes.
Uit Smakelijk Italië van Sophie Braimbridge. Ooit in de ramsj gekocht. Maar intussen één van die boeken die je vaak uit de kast trekt als je denkt: “Ik heb zin iets zoets, iets Italiaans” of “Parmigiana, hoe ging dat ook al weer?”. Alle eenvoudige klassiekers staan er in. Met handzame recepten en goede foto’s.
Dus toen we een partij rijpe perziken kregen, en deze in een dessert wilden verwerken kwam dit boek ook weer te hulp. Met een lekker recept voor perziken uit de oven met een gegratineerde korst van eidooier, gemalen amandelen en amaretti. Lekker met een bolletje ijs. En een glas marsala.
Men neme, voor 4 personen:
» lees verder in ‘Zomerdessert: gegratineerde perzik met amandelen’