Idee uit Het Fishes Kookboek: witte albacore tonijn gemarineerd in chermoula (pittige pasta van o.a. koriander, kaneel, komijn en knoflook). En daarna kort gegrild. Om vervolgens op te dienen op een bed van couscous met veel verse kruiden en granaatappelzaadjes.
Terecht koninklijk want zalige curry, een Maharadja of Moghul waardig. Mild pittig, ondanks alle chili en kruiderij (wij deden er van alle specerijen nog meer in dan onderstaande lijst – die is aan de veilige kant). De kokosmelk verzacht de scherpte.
Wil je het echt vorstelijk maken dan doe je er bij het serveren nog wat bladzilver over. Voor de bling. Maar dat hadden wij net even niet in huis.
Het was nog geeneens kerstmis. Maar D. en A. waren te gast en dat is altijd reden om lekker uit te pakken.
Eerst wat vissige antipasti: wat plakjes gerookte heilbot, een rillette van gerookte en gestoomde makreel (met dille en mierikswortel). En wat hollandse garnaaltjes met mayonaise.
En als echte entree een romige oestersoep, naar een recept uit Raapsteeltje dat we licht hebben aangepast:
Bijna vergeten. Na St. Jakobsschelpen en de snoekbaars hadden we nog een dessert: warme ananas in kruidensiroop en kokosijs met kaneel. In een half uurtje gemaakt. Vrij naar een recept van Atul Kochhar op BBC Food. Goede combinatie van zoet en kruidig, warm en koud. Had misschien nog iets mooier goudbruin kunnen roosteren. En volgende keer doen we er nog wat geroosterde amandelen of pistachenootjes over, voor het krokantje dat volgens de echte chefs nooit mag ontbreken.
Na de St.Jakobsschelpen als voorgerecht, aten we maar weer eens snoekbaars. Een stevige zoetwater roofvis, van 50 tot soms wel 120 centimeter. Hij is oorspronkelijk afkomstig uit Oost- en Midden Europa maar in de 19e eeuw hier uitgezet. En keurig ingeburgerd. Gelukkig maar want het is volgens sommigen de ideale sportvis die om een (ultra) moderne stijl van vissen vraagt. Hij zal dan ook niet ontbreken op de sportvis-DVD van Ed en Marco.
Al weer een week geleden. Maar dit gerecht kan men niet genoeg rondbazuinen: gebakken St. Jakobsschelpen op een puree van witte bonen (cannellini, borlotti, of boterbonen, kan allemaal) met wat rucola en olie met chili. Het is heel simpel maar smaak heerlijk.
Geurige pilav met verschillende specerijen en amandelen (zoals we wel vaker hebben gemaakt). En venkel met tomaatjes uit de oven. De venkel hebben we eerst even in gekookt, nog niet helemaal gaar. En dan met rijkelijk olijfolie, knoflook, peper & zout, wat venkelgroen en de hele tomaatjes in de oven, ongeveer kwartier op 200 graden.
Van onze leverancier uit het oosten weer een mooi stuk wild zwijn gekregen. Ruim 1,5 kilo van de nek en schouder. Dus meteen liefhebbers uitgenodigd voor een wilddiner afgelopen zaterdag.
Toscaanse braadworst met venkelzaad er in (opnieuw van bij Casa del Gusto – nog nergens anders kunnen vinden). Hemels. We aten er een andijviestamppot bij met gebakken cantharellen en gekaramelliseerde uiringen. Soort Italiaans-Hollandse fusion.
Soms moet je de moeite nemen om ‘s avonds laat een saus te maken. Voor de volgende dag. Dat deden we nu ook. Een grote pan vol ragù bolognese. Spek, ui, knoflook, wortel, bleekselderij, rundergehakt, wijn, tomatenpuree en runderbouillon. In die volgorde. Gekruid met gedroogde tijm en oregano. En dan een nacht goed slapen. De saus ook.
Dat krijg je als je met z’n zessen van allerlei lekkers kookt. Dan komen de katten de afwas doen.
Niet als teken van achterlijkheid, laat staan om die gekonfijte eend te onderdrukken. Maar gewoon omdat het heel erg lekker is: een smakelijke pilaf met sappig vlees in een sluier van knapperig goudbruin filodeeg.
Uit onze laatste aanwinst op het gebied van de Midden Oosterse keuken: Purple Citrus and Sweet Perfume van Silvena Rowe. Een prachtig verzorgd, rijk geïllustreerd kookboek met heerlijke gerechten uit de Levant.