En zo ging dat dan in de jaren ’50 en ’60 in Londen:
(via SwissMiss)
Lekker klussen. Maar dan met pudding. Om een crema catalana te maken. We hebben twee verschillende manieren uitgeprobeerd: met een gasbrander en met een salamander, gekocht op de markt in Barcelona.
» lees verder in ‘Spelen met vuur – en pudding’
Zo mooi, zo lekker. Heb de video nu wel drie keer kwijlend bekeken: een eigen kruidentuin! Zee-egels! Morieljes! Kreeft! Duif! Artisjokken. Enfin, kijk zelf maar eens op de kaart.
Hier willen we naar toe. Alleen nog even sparen en dan naar Le Chalet de la Foret in Ukkel, België.
Croissants eet je vers, anders is er weinig aan. Knapperig van buiten, zacht en luchtig van binnen. Maar na een paar uur gaat het al gauw richting karton. Wat nu?
Althans, zelf roeren. Dat doet Stirr nu voor je. Ook in anti-aanbakpannen. Maar is hij ook hittebestendig genoeg als wokrobot?
Sopa de Ajo. Voor als het echt koud en kil is: een hete soep van knoflook en rokerige pimentón. En een ei. Gezien in Rick Stein’s Spain. En zelf nagemaakt:
Video over Joel Bukiewicz van Cut Brooklyn. Die zich zelf leerde messen te maken, from scratch. En er achter kwam dat er koks en foodies voor op de wachtlijst willen. Geen wonder met zulke mooie messen.
(via SwissMiss)
Toen we in september in Zuid Italië waren, was er ieder weekend wel ergens een oogstfeest. Het begon met het festa della lenticchia (linzenfeest) in de Abruzzen, in het dorp Santo Stefano di Sessanio.
Heel blits natuurlijk, zo’n modern touchscreen op de deur van je koelkast. Die je vertelt hoe lang de inhoud nog goed is. Of wat je nodig hebt. En nog veel meer.
Lijkt ons toch vooral een technische benadering van een theoretisch probleem: “… omdat het kan”. Want hoe groot is dit probleem nou echt? En los je het op door naar een scherm op een deur te staren? Gewoon opendoen en kijken is niet moeilijker. Dan kun je ook nog even ruiken of alles nog goed is. Zegt meer dan een stempeltje op een potje op een beeldscherm. Of zijn we nu te sceptisch?
Hoe dan ook, we staan nog niet te springen. Maar dat mooie touchscreen inductiefornuis William, wanneer is dat nou eens te koop?
Het brood is er lekker. Maar Puglia is ook bij uitstek de regio om vis te eten: de hak van de laars is omgeven door de Adriatische en Ionische zee. Wat ons altijd opvalt in Italië is dat men vis vooral direct aan de kust eet. Men gaat naar de vis toe, twintig kilometer landinwaarts is er bijna geen verse vis meer te krijgen. Terwijl je in Spanje de grootste vismarkt in Madrid vindt.