Niets zo feestelijk als een tafel vol verse mezze en salade met knapperig brood voor onze gasten S. en R. Helemaal als je er dan halverwege ook nog een grote schotel kip fattee bij kunt zetten.
Het fijne van mezze is dat iedereen kan eten wat hij of zij wil. Zonder in gangen te hoeven denken. Want hoewel mezze officieel alleen voorgerechten zijn kun je er gewoon zoveel (van) maken dat het ook de hoofdmaaltijd is.
» lees verder in ‘Baba ganoush, fattee en andere heerlijkheden’
Hoewel caponata eigenlijk een voorgerecht of zelfs antipasto is, aten wij het bij de gestoofde lamsschenkel. Die kochten we, heel lui, al min of meer kant en klaar gestoofd. Hebben we alleen nog wat hele tenen knoflook en een tak rozemarijn aan toegevoegd – de caponata was al genoeg werk).
» lees verder in ‘Caponata en gestoofde lamsschenkel’
… en White Peens Soup. Twee klassiekers in de Arabische keuken. Allebei lekker, ondanks de beloofde ingrediënten.
Italiaanse lekkernijen van bij Cibo e Vino: voor hem penne met een stevige tomatensaus met coppa (worst van varkensnek) en basilicum. Voor haar de parmigiana: laagjes aubergine met mozzarella en tomatensaus. En samen een cannolo, een gefrituurd buisje dat wordt gevuld met chocolade, zoete ricotta en sukade. Op Sicilië begint men daar de dag mee. Wij sloten er mee af.
Kookboek Casa Moro over de chicken fattee:
This is a glorious layered dish from the Lebanon, ideally suited to sharing at home with family and friends.
En zo deden wij met G. We hebben de kippenbouten gepocheerd in plaats van gebraden (zoals Casa Moro eigenlijk voorschrijft). Het vlees haal je eraf en je stapelt het in lagen met knapperig, plat Libanees brood, rijstpilav met kaneel, gebakken aubergine, tomatensaus met veel knoflook en kaneel, yoghurt en geroosterde pijnboompitjes en amandelen. Zalig en feestelijk! (zie hier het recept, derde van boven).
En daarna ook nog een heerlijke crème brulée met lavendel.
Mezze zijn eigenlijk de lekkerste gerechten die ik kan bedenken. En als het aan mij ligt bestaat de hele maaltijd uit mezze. Een tafel vol lekkers. Veel afwisseling: warm, koud, pittig, mild. Knapperig en zacht. Zoet, zuur, zout én bitter. Vlees, vis en vegetarisch. De mogelijkheden zijn onbeperkt. En dat allemaal in één maaltijd. Of zelfs in één gang.
Dat is meteen ook wel eens het probleem: daarna moet je eigenlijk geen hoofdgerecht meer eten. Valt dan altijd wat tegen. Zo ook in restaurant Selina in Utrecht. Maar wie zeurt daar nog over, na zulke lekkere mezze? Ik niet.
We aten onder andere: börek, dolma’s, walnoot-feta salade, tonijn, gesmoorde paddestoelen, lamsgehaktballetjes in pittige saus, spinazie in yoghurt, kikkererwten, gesmoorde courgettes, auberginesalade. En nog meer.
Daarbij een rode wijn uit Anatolië, de Kavaklidere.
