Niets zo feestelijk als een tafel vol verse mezze en salade met knapperig brood voor onze gasten S. en R. Helemaal als je er dan halverwege ook nog een grote schotel kip fattee bij kunt zetten.
Het fijne van mezze is dat iedereen kan eten wat hij of zij wil. Zonder in gangen te hoeven denken. Want hoewel mezze officieel alleen voorgerechten zijn kun je er gewoon zoveel (van) maken dat het ook de hoofdmaaltijd is.
» lees verder in ‘Baba ganoush, fattee en andere heerlijkheden’
Een tijdje geleden verzuchtten we nog dat er zo weinig Vietnamese restaurants zijn in Amsterdam. Vietnamees is het nieuwe Thais. Zoals in Berlijn. Of London. Maar onze gebeden lijken verhoord: er is een paar weken geleden zo maar een modern Vietnamees restaurant geopend, op zo’n 153 meter van ons huis: Xinh.
» lees verder in ‘Verzorgd Vietnamees in restaurant Xinh’
Comfort food voor lome zondag: grote kom dampende geurige soep. Met van alles erin: noedels, kip, groenten. Als smaakmakers vooral anijs, gember, knoflook en op het laatst verse munt en koriander. En dan maar slurpen.
Die typische Vietnamese friszoete smaken maken dit heel lekker. Willen we meer van maken en eten. Heeft iemand nog een goede tip voor een inspirerend Vietnamees kookboek?
Deze soep kwam overigens uit Rick Stein’s jongste kookboek: Rick Stein ontdekt de Oriënt.
Landkers-melange, stond er bij nader inzien op het zakje. In de haast meegegrist uit het groenteschap van de buurtsuper. Zie je wel, dachten we. Weer zo’n namaak-groente. Voor de onwetende haastige stadsmens. Die niet door heeft dat het waterkers zou moeten zijn. En die denkt dat op land gekweekte waterkers heel normaal is. Wij wisten wel beter, wij hebben ze door. Dachten we.
Voor het eerst bij Rainarai Westergasfabriek gegeten. Maar zeker niet voor het laatst. Vreemd genoeg in bijna leeg restaurant. Aan het eten lag dat zeker niet. Was onwaarschijnlijk lekker. Zelden zulke krachtige smaken geproefd die elkaar niet bestreden maar juist ondersteunden. Kok en eigenaar Laurent Med Khellout noemt het de nomadische keuken.
» lees verder in ‘Tajines en mezze bij Rainarai Westergasfabriek’
Kleine reünie bij E. aan de Herengracht. Uitkijkend over de bootjes, nippend aan een glas Tempranillo. Flink bijgepraat. En onderwijl gesmikkeld van allerhande lekkers van bij Rainarai, de Algerijnse traiteur een eindje verderop.
Bijvoorbeeld met geitenkaas en vijgen gevulde pompoen, saffraanrijst, gegrilde aubergine, gegrilde kip, bladerdeegrolletjes met pistache en feta. En nog veel meer lekkers.
Frisse, knapperige salade van kip (gepocheerd in wat bouillon met stukjes citroengras en kaffirblaadjes), flinterdunne venkel, verse munt en koriander. En stukjes pomelo, een citrusvrucht die qua smaak lijkt op grapefruit maar minder zuur is. Vooral bitter en zoet. En trouwens heel makkelijk te pellen.
We hebben dit gerecht grotendeels nagemaakt van een salade die we vorig jaar in Berlijn aten. En met behulp van een recept uit de onuitputtelijke database van BBC Food.
[tweetmeme] Eerst uitgebreid naar de toko. En met allerlei bedoelde en onbedoelde lekkernijen thuisgekomen (die vegetarische eend – foto linksboven – hebben we maar laten staan; zijn trouwens niet alle eenden vegetarisch?).
» lees verder in ‘Thaise noedelsoep met kip en kokos en passievruchtenijs na’
Er bestaat vast een Aziatisch land waar ze dit al eeuwen zo eten. Maar wij hebben het maar een beetje geïmproviseerd op basis van een potje Galanga-curry in de voorraadkast.
Eerst 2 knolletjes venkel gesmoord met knoflook (en op de achtergrond wat basmati-rijst koken). Op smaak gebracht met specerijen als verse geraspte gember, citroengras (ook wel sereh genoemd) en kurkuma. Dan een blikje kokosmelk en voornoemde potje curry erbij. Zachtjes laten koken. Wat kipfilet in stukjes erin en gaar laten worden. Over de rijst, nog wat verse koriander erover en klaar.
