Antipasti: hele verse mozzarella, ricotta, salami, groente in het zuur en iets wat op zult leek maar beslist lekker was. Dan allebei orecchiette con vongole en een glas witte huiswijn. Intussen scheen de zon op het plein, waar we door de open deuren op uitkeken.

We hadden het niet meteen door maar de bediening bleek te bestaan uit geestelijk gehandicapten. Ik dacht wel: wat kijkt die ober me toch steeds vreemd aan ;-) Bleek dus allemaal een project om geestelijk gehandicapten in het “echte” leven te betrekken. Is ze prima gelukt: we aten goed.

Update: inmiddels hangen er in Amsterdam een aantal posters van Restaurant Freud, met een vergelijkbaar concept: “Creatieve kok met wisselende stemmingen; barman maakt handig gebruik van ADHD; serveerster die stemmen hoort”