Bijna waren we meteen weer weggegaan. De muziek van Fausto Papetti stond te hard, de toiletverfrisser waaide onze kant op en op tafel grijnsde Pinocchio ons vanaf de beschilderde borden tegemoet. Op de site had het er allemaal nochtans eigentijds uitgezien. Eenmaal binnen waanden wij ons in 1979.

Maar het kwam redelijk goed. De muziek ging uit en er trok een processie voorbij door de straat. De borden werden na een tonijncarpaccio als welkom weer meegenomen. En de airco werd zo ingesteld dat we het toilet niet meer roken.

Zij nam vooraf tagliolini met heerlijke truffel (witte), en daarna gegrillde zeebaars. Hij koos eerst voor de tagliolini met scampi in pittige tomatensaus, en dan voor het lamsrack met korstje, artisjok en rosmarijnaardappeltjes. Daarbij een Pinot Grigio van Alois Lageder.

Alles was beslist lekker en goed klaargemaakt. Maar simpelweg te duur voor zulke eenvoudige gerechten.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.