Mager Azur Bleu

AzurBleu

We zijn al een tijdje bezig om alle no nonsense of nouveau ruig (term van Hiske Versprille) restaurants van Amsterdam uit te proberen. Zoals Rijsel, Gebr. Hartering, Merkelbach, Cafe Worst, Cafe Modern, Fa. Pekelhaaring, Fa. Speijkervet en As.

Tussendoor laatst ook bij Azur Bleu gegeten op het Hugo de Grootplein, o.a. aangetrokken door het wild van huisjager Sjoerd op hun kaart.

Vergeleken met bovengenoemde restaurants viel Azur Bleu helaas toch tegen. De zaak is eenvoudig en smaakvol ingericht, o.a. met fijn tafellinnen en goede verlichting. De bediening was vriendelijk en liet ons niet wachten. Ook werd er steeds gratis kraanwater aangevuld. Daar lag het allemaal niet aan.

De keuken van Azur Bleu zou Catalaans, Frans-mediteraan geïnspireerd zijn. Toen wij er waren hebben we daar niets van gemerkt, behalve pata negra ham en croquetas op de kaart, en een Spaanse wijnkaart. Op het menu stonden vooral traditionele (niet mediterrane) wintergerechten zoals cote de boeuf, hertenstoof en wilde gans. Wij gingen voor het wild.

De hertenstoof was lekker mals in een goed volle saus (met chocolade?). Het werd echter opgediend in een mini cocotte met een laag aardappelpuree erover heen. Daarnaast nog een piepklein bakje met wat gestoofde kool. Het leek wel een kindermenu, zulke kleine porties, terwijl zo’n gerecht wel € 20 kost.

De mals gebraden ganzenborst was royaler, maar kostte dan ook meteen € 27. De voorgerechten leken ook meer op tapas qua portie: drie mini kroketjes en vijf kleine escargots. De kabeljauwkroketjes waren lekker krokant maar helaas te zout (hoewel ik toch een grote zoutliefhebber ben). Het dessert was wel voldoende en rijk: een warme smeuïge chocolade fondant.

Hoewel de smaken dus in orde waren, vonden we de porties echt te klein. Persoonlijk word ik daar altijd sjagrijnig van, zoals eerder bij Anna (en ik ben nota bene een kleine slanke vrouw ;-). Ik kom tenslotte naar een restaurant om te eten, niet om liflafjes te proeven. Bovendien komt het krenterig en ongastvrij over, nog los van de scheve prijs-kwaliteit verhouding.

Azur Bleu zou hun gerechten beter als tapas met aangepaste prijzen kunnen aanbieden, dan komt de Catalaanse invloed wellicht ook beter uit de verf.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

2 reacties

  1. Herkenbaar dit! Hoewel ik echt geen grote eter ben en bovendien ontzettend voor beschaafde en lichte porties, vind ik de geserveerde hoeveelheden in Nederlandse restaurants de laatste tijd soms echt te klein. Als ik met trek (ondanks een gretige aanval op het brood) een zaak verlaat, dan klopt er iets niet. Vooral niet als de prijzen – in tegenstelling tot de porties – wel stevig zijn. Gek, want ik dacht dat we het hele liflafjes/likjes/lepeltjes-formaat wel hadden gehad.

  2. Inderdaad, ik vroeg me ook af waardoor het komt. Crisis en bezuinigingen? Of menen de restaurateurs dat de klant kleine porties wil om gezondheidsredenen oid? Of denkt men dat het een teken van beschaving en verfijning is zoals in de Michelin restaurants? Ik bepaal liever zelf wanneer ik genoeg gegeten heb. In Italië is me dit in ieder geval nog nooit overkomen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Wat aten zij?

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑