De stille jacht op eekhoorntjesbrood en kastanjeboleet

Pasta met eekhoorntjesbrood en kastanjeboleetEekhoorntjesbrood (Boletus edulis) in het wild

Het leuke van wandelen in de herfst is dat je tegelijkertijd ook paddestoelen kunt zoeken. Als je geluk hebt levert het meteen een lekker avondmaal op. Hoewel we best wat soorten kunnen determineren, plukken we voor het gemak vooral de twee lekkerste: eekhoorntjesbrood (ook wel bekend als porcini en cèpes) en kastanjeboleet.

Eekhoorntjesbrood en kastanjeboleet

En soms een verdwaalde weidechampignon, berkenboleet, parasolzwam of inktzwam. Russula’s, ridder- en rechterzwammen vinden we meestal teveel gedoe om te determineren. Maar we zijn nog nooit ziek geworden van paddestoelen, laat staan eraan dood gegaan.

De mooiste paddestoelen vonden we deze herfst in Twente in de omgeving van Borne, verdere details gaan we niet verklappen ;-) Een paar dikke stevige eekhoorntjesbroden en wat kastanjeboleten. Daar maakten we heerlijke risotto en pasta mee.

Risotto met eekhoorntjesbrood

Wij smoren de paddestoelen dan kort met boter en een uitje tot een smeuïge ragout, die we op het laatst door de risotto doen. Of met wat room en truffelpasta door de tagliatelle. We gebruiken voor onze paddenstoelerecepten graag het paddestoelen boek van Antonio Carluccio.

Eigenlijk moeten we nog een keer een workshop paddestoelen ‘hunten’ doen bij Edwin Flores van Casa Foresta om de fijne kneepjes te leren. En als je dat toch allemaal eng en lastig vindt, dan is er altijd nog de paddestoelenkraam Portabella met wilde én gekweekte paddestoelen (ze staan o.a. op de Noordermarkt in Amsterdam).

Eekhoorntjesbrood op de markt in Lourmarin (Luberon, Provence)

Er lijkt in Nederland nog steeds een vooroordeel tegen het plukken en eten van wilde paddestoelen te bestaan. Hoewel hippe wildplukkers als Edwin Flores en Jonnie Boer dat beeld aan het veranderen zijn. Waarom is paddestoelen plukken in Nederland eigenlijk verboden? Als je ze netjes afsnijdt dan beschadig je het mycelium toch niet?

Natuur in Nederland is er blijkbaar alleen om naar te kijken, niet om op te eten. Voor die rare allochtonen die wel aan wildplukken doen, kwam Gelders Landschap in 2004 met het knullige plan om zogenaamde ‘smulbossen’ aan te planten: “Omdat de relatie met de natuur in de eigen omgeving van belang is voor de integratie en inburgering. ” Aha! Gelukkig is dat plan een vroege dood gestorven.

Ook lekker:

3 reacties

  1. Vandaar dat ik dit jaar niets vond!! ;-)

  2. Ik ben zelf een gigantische kakkebroek .. zou nooit iets “wilds” durven plukken. Desondanks ben ik wel dol op wilde bospaddenstoelen, hoe meer dennennaalden, hoe beter! Misschien moet ik ook maar eens op pad met Edwin Flores. ;-)

  3. Och, je hoeft er ook echt geen wildplukheld voor te zijn. Begin gewoon met eekhoorntjesbrood. Ten eerste omdat het erg lekker is. En ten tweede omdat je daarmee bijna geen risico loopt: er zijn geen sluwe giftige dubbelgangers. Neem de belangrijkste kenmerken goed in je op, bijvoorbeeld uit zo’n plukgids. En check steeds methodisch de verschillende kritische eigenschappen om zeker te zijn. Zo win je snel vertrouwen en kun je het uitbreiden naar de volgende soort. Wij durven inmiddels ook kastanjeboleten ;-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Wat aten zij?

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑