Tag: rome

Spaghetti cacio e pepe

Spaghetti cacio e pepe

“Everything should be made as simple as possible, but not simpler.” Vond Einstein. Dit Romeinse gerecht Spaghetti Cacio e Pepe bewijst dat nog eens: spaghetti, pecorino (de cacio), zwarte peper (pepe) en wat kookwater. Meer heb je niet nodig. Maar zeker niet minder.

Glansrol voor kookwater

De kunst is om de kaas met wat kookwater van de pasta tot een mooie saus te binden en deze met de warme pasta te mengen, zonder dat deze te gaar wordt. De versgemalen zwarte peper is de finishing touch.

Dat kookwater van de pasta is sowieso een belangrijk ingredient, ook bij veel andere pastasausen. Zeker wanneer je wil dat de saus goed plakt aan de pasta. Een paar lepels van dit kookwater met zetmeel van de pasta zorgt er voor dat de saus gelijkmatig bindt én goed plakt aan de pasta.

Daarom is het trouwens ook niet handig om na het koken olijfolie door de pasta te doen. Die wordt dan glad en ‘pakt’ minder saus. Dus krijg je weer minder smaak. Niet doen dus!

We maakten deze Spaghetti Cacio e Pepe volgens dit recept van Janneke Vreugdenhil.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Romeinse artisjokken

We waren in Rome. Precies op tijd voor de nieuwe artisjokken. Bijvoorbeeld van de markt op Campo de’ Fiori. In allerlei verschillende soorten en maten. En kleuren: van louter groen, tot bijna helemaal paars.

Op Campo de' Fiori worden de Romeinse artisjokken schoongemaakt

Romeinse artisjokken op Campo de' Fiori in Rome

Lees verder

Romeinse lente: puntarelle, burrata e fave

Puntarelle

We hadden een bos puntarelle op de kop getikt bij groentekraam De Kwikstaart op de boerenmarkt in Amsterdam. Het is een langwerpige cichoreisoort uit Lazio en heeft iets van andijvie, maar dan bitterder. We hebben het even kort gebakken met een beetje knoflook.

Maar je zou het ook alla Romana kunnen maken: gesneden in nog dunnere steeltjes, bijna als spaghetti. Bijvoorbeeld met een soort raster van ijzerdraad:

Lees verder

Tenslotte: Da Gigetto, 6-

Da Gigetto zou hét Romeins-Joodse restaurant van de stad zijn. Dus we hadden tijdig gereserveerd. En na een mooie wandeling op de Aventijn zijn we er gaan eten. Een onooglijk restaurant, maar dat zegt meestal niets.

Het begon goed met lekkere antipasti: gefrituurde baccalà en artisjok. Om ons heen werden schalen vol ervan geserveerd en opgegeten. Maar wij wilden natuurlijk meer. Zoals pasta met kikkererwten en een portie vongole. En als hoofdgerecht dan een snoekbaars en kalfsrolletjes met paddestoelen.

Die gerechten waren zeer middelmatig: morsig opgediend met saus all over the place. Als het al opgediend werd. Want onze ober was een prutser. Een nog kalere versie van Berlusconi – net zo zelfingenomen grijnzend, met veel aplomb doen alsof alles onder controle is. “Perfetto!” bij ieder bord dat meneer op tafel smeet. Maar intussen alles fout doen, ook bij andere tafels. Hij vergat eerst de wijn, toen de vongole, en ook nog een bijgerecht. “Op!” verzon hij volgens mij ter plekke.

En hij vergiste zich uiteindelijk ook in de rekening – overigens wel in ons voordeel, wat hij opnieuw met een groot gebaar wegwuifde. Zo was ‘ie dan ook wel weer. De fooi verdween direct in zijn broekzak. Hoewel een komische ervaring, was het eten niet voor te lachen.

En nog eens ‘Gusto: 8

Vooruit, omdat we weer in de buurt waren. En omdat we lazen dat er ’s middags een goed buffet werd aangericht. Aanschuiven en opscheppen. En heerlijk eten. Zou je niet vermoeden als je het gebouw van buiten ziet, een fijn fascistisch blok met opbeurende teksten die Mussolini de hemel in prijzen. Maar het eten was dus heerlijk: mozzarella, cicoria, venkel, gebraden kip, kalfsballetjes, rijst, bonensalade en ga zo maar door. Ouderwetse overvloed in moderne setting.

Gusto

‘Gusto: 7,5

‘Gusto, met apostrophe, mind you. Deel van een trendy voedselimperium midden in Rome (tegenover het mausoleum van Augustus): met o.a. een uitgebreide kookwinkel, wijnhandel en wijnbar, kaaswinkel, een pizzeria, en een “echt” restaurant.

More pizza

Wij aten dus pizza.

Mozzarellabar Obicà

Mozzarella bar Obica

Het werd tijd voor iets hips, iets designerigs. Gelukkig zit er een heuse mozzarella bar aan het Campo de’ Fiori: Obicà. Daar zaten we dan aan de lunch tussen de moderne en strakgeklede types. Hier geen morsige toestanden. Behalve dan het uitzicht naar de markt, maar heel levendig en veel te zien.

We aten: een panino met gerookte mozzarella en geroosterde ham. En burrata, zo vers en romig dat deze in een bekertje werd geserveerd. Met caponata erbij, een mooie combinatie. En we dronken een paar glazen Gewurztraminer. Niet Romeins, wel lekker.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Ristorante La Scala in Trastevere: 7,5

Eenvoudig restaurant, beetje toeristisch, maar beslist lekker. We aten eerst een groot bord met gemengde antipasti zoals een mooie ham, bresaola-rolletjes gevuld met ricotta en rucola, gegrilde zucchini en melanzane; en in het broodmandje dunne gezouten verse focaccia’s.

En vervolgens een goede pasta: tagliatelle met lam en artisjok voor haar en ravioloni met speck en ricotta voor hem. We dronken daarbij een lekkere Valpolicella (Le Salette, net als een tijdje geleden in Amsterdam bij Bussia).

Tot slot een ricottataart met chocolade toe.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Pizza al taglio

Pizza al taglio

Hongerige toeristen waren we. Maar kieskeurige toeristen, al zeg ik het zelf. Dus werd ook de pizza al taglio zorgvuldig uitgekozen. In een bakkerij die verder ook veel weg had van een kruidenier; er was van alles te koop, van zeep tot gedroogde erwten. En suiker van het merk Sadam.

Pizza al taglio

Maar we namen wat stukken pizza, eerst met kaas en olijven en met tomaat, radicchio en mozzarella en daarna nog maar een een stuk met tomaat, kaas en cicoria. Eigenlijk jammer dat we toen echt niet meer op konden want er werden steeds weer nieuwe aantrekkelijke variaties aangevoerd.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Ditirambo

Ditirambo Roma

We waren er al eerder langs gelopen en een blik op de kaart maakte ons nieuwsgierig: niet de standaardgerechten maar mooie, moderne variaties daarop. De dikke madrone die in de deuropening pasta zat te rollen was ook een goed teken.

Lees verder

Lunch bij Gastronomia Gargani

Onderweg naar Villa Borghese sloeg ter hoogte van de Via Veneto de hongerklop toe. Net op een plek waar voornamelijk dure en lelijke restaurants zitten. Maar in een zijstraatje stuitten we op Gargani: een vol overdekt terras buiten aan de  straat. Bleek dat je eerst binnen iets moest bestellen. Natuurlijk in rumoerig gedrang want iedereen heeft honger. Het is lastig kiezen uit zoveel lekkers in twee gigantische koelvitrines.

Gastronomia Gargani

Zij koos een paar plakken rotolo met ricotta en spinazie. En gemarineerde artisjok, cicoria en venkelsalade met sinaasappel. Hij koos een torta di spinaci, ook een gemarineerde artisjok, gegrillde courgettes en een tomaten-, en artisjok salade. In alle drukte zeer gesmikkeld.

Lunch bij Trattoria degli Amici: 8

Antipasti: hele verse mozzarella, ricotta, salami, groente in het zuur en iets wat op zult leek maar beslist lekker was. Dan allebei orecchiette con vongole en een glas witte huiswijn. Intussen scheen de zon op het plein, waar we door de open deuren op uitkeken.

We hadden het niet meteen door maar de bediening bleek te bestaan uit geestelijk gehandicapten. Ik dacht wel: wat kijkt die ober me toch steeds vreemd aan ;-) Bleek dus allemaal een project om geestelijk gehandicapten in het “echte” leven te betrekken. Is ze prima gelukt: we aten goed.

Update: inmiddels hangen er in Amsterdam een aantal posters van Restaurant Freud, met een vergelijkbaar concept: “Creatieve kok met wisselende stemmingen; barman maakt handig gebruik van ADHD; serveerster die stemmen hoort”

Nonna Betta, cucina kosher

Nonna Betta, cucina kosher

Nonna Betta is een beetje toeristisch maar tenminste open op zondagavond. Cucina kosjer, Joods-Romeins, dus veel artisjok die net weer volop verkrijgbaar is.

Om te beginnen wat gefrituurde antipasti: baccalà (gedroogde kabeljauw die weer geweekt is en vervolgens gefrituurd), mozzarella in carrozza (tussen 2 stukjes brood), supplì al telefono (kroketjes van risotto met mozzarella – die lekker lange draden trekken, vandaar de telefono), fior di zucca (de bloem van pompoen of courgette, gevuld met mozzarella en ansjovis; hier een mooie uitleg hoe men dat maakt),  en nog een soort kaaskroketachtig iets.

En verder: parmigiana di carciofi (laagjes artisjok in tomatensaus en mozzarella) en spaghetti con spigola e carciofi (zeebaars en artisjok).

Als dessert konden we kiezen uit een hele tafel vol met vers gebak. We kozen een torta di coco en een torta di ricotta con marmellata. De wijn was een Shiraz uit Israel (want de Sangiovese was op). Eerlijk gezegd best lekker.

Benvenuti a Roma: focaccia bij Caffè Farnese

Caffè Farnese, Roma

Na de vlucht, taxirit en inchecken in het appartement(je) tijd voor een verlate zondagslunch. Om de hoek, bij Piazza Farnese.

Heel Rome flaneert voorbij. Schijnt de eerste mooie dag sinds 2 weken te zijn. Men rookt sigaar (hip), begroet elkaar en leest de kranten op het terras. Maar wel met de winterjas nog aan. Wij drinken espresso en versgeperst bloedsinaasappelsap en eten een focaccia (één met salami en mozzarella en één met mozzarella en spinazie). Fijn om weer in Rome te zijn. (update: we hebben hier vervolgens de hele week ontbeten)

© 2019 Wat aten zij?

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑