Tag: vongole

Spaghetti met levende vongole

Verser kan niet: de vongole scharrelen nog vrolijk rond in hun bakje met zout water. Om daarna in de pan met witte wijn en knoflook te belanden. Uit met de pret.

Maar niet voor ons – blijft één van onze favoriete spaghetti varianten. Hier staat overigens het recept.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Spaghetti alle vongole – alweer

Spaghetti alle vongole

Blijft een favoriet. Het recept hebben we al eerder hier gepost. Maar wij kunnen er nooit genoeg van krijgen. Zeker niet met op het laatst nog wat citroenzest (van een halve citroen) erover.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Cannellinibonen met venusschelpen

Cannellinibonen met venusschelpen

Eigenlijk gewoon een variant op de Baskische mosselen. Dus ook met veel knoflook, chorizo en pimentón. En dan met venusschelpen of vongole in plaats van de mosselen. En natuurlijk die cannelinibonen.

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Spaghetti alle vongole

Spaghetti alle vongole

Schelpentijd: de vongole zijn nu op hun lekkerst. Met veel knoflook, witte wijn en sappige tomaatjes (die dan eigenlijk weer niet echt in het seizoen zijn – maar vooruit). Blijft een voorjaarsklassieker. Vooral met dit recept:

Lees verder

De snelle bouillabaisse van Yvette van Boven

De snelle bouillabaisse van Yvette van Boven

Zo lekker, een pan vol bouillabaisse. Geïnspireerd door het onvolprezen Home Made van Yvette van Boven, met hier en daar een kleine aanpassing. Overigens: stem vooral op dat boek bij de verkiezing van Kookboek van het Jaar. En ga het kopen, heerlijk boek, krijg je geen spijt van.

Lees verder

Pasta vongole e pesce

Eigenlijk wilden we wat mul bakken. Maar die was op bij de visboer. En toen dacht ik maar roodbaars te moeten nemen – die leek wel wat op de mul, ook zo’n rood glanzend velletje. 

Maar dat bleek toch een vergissing. Mul is klein, fijn en mediterraan, roodbaars komt uit de noordelijke zeeën, is wat vetter en traniger. Dus niet perfect bij de pasta met vongole. Maar nog steeds lekker. Met geroosterde tomaatjes en olijven.

En broer R. had een hele berg fruit meegenomen als dessert. Niets zo lekker als verse ananas!

Mis nooit meer iets lekkers
Wil je voortaan op de hoogte blijven van dit soort lekkers op Wat aten zij? Meld je aan voor de updates en ontvang dan een paar keer per maand een bericht in je mailbox.

Tenslotte: Da Gigetto, 6-

Da Gigetto zou hét Romeins-Joodse restaurant van de stad zijn. Dus we hadden tijdig gereserveerd. En na een mooie wandeling op de Aventijn zijn we er gaan eten. Een onooglijk restaurant, maar dat zegt meestal niets.

Het begon goed met lekkere antipasti: gefrituurde baccalà en artisjok. Om ons heen werden schalen vol ervan geserveerd en opgegeten. Maar wij wilden natuurlijk meer. Zoals pasta met kikkererwten en een portie vongole. En als hoofdgerecht dan een snoekbaars en kalfsrolletjes met paddestoelen.

Die gerechten waren zeer middelmatig: morsig opgediend met saus all over the place. Als het al opgediend werd. Want onze ober was een prutser. Een nog kalere versie van Berlusconi – net zo zelfingenomen grijnzend, met veel aplomb doen alsof alles onder controle is. “Perfetto!” bij ieder bord dat meneer op tafel smeet. Maar intussen alles fout doen, ook bij andere tafels. Hij vergat eerst de wijn, toen de vongole, en ook nog een bijgerecht. “Op!” verzon hij volgens mij ter plekke.

En hij vergiste zich uiteindelijk ook in de rekening – overigens wel in ons voordeel, wat hij opnieuw met een groot gebaar wegwuifde. Zo was ‘ie dan ook wel weer. De fooi verdween direct in zijn broekzak. Hoewel een komische ervaring, was het eten niet voor te lachen.

Lunch bij Trattoria degli Amici: 8

Antipasti: hele verse mozzarella, ricotta, salami, groente in het zuur en iets wat op zult leek maar beslist lekker was. Dan allebei orecchiette con vongole en een glas witte huiswijn. Intussen scheen de zon op het plein, waar we door de open deuren op uitkeken.

We hadden het niet meteen door maar de bediening bleek te bestaan uit geestelijk gehandicapten. Ik dacht wel: wat kijkt die ober me toch steeds vreemd aan ;-) Bleek dus allemaal een project om geestelijk gehandicapten in het “echte” leven te betrekken. Is ze prima gelukt: we aten goed.

Update: inmiddels hangen er in Amsterdam een aantal posters van Restaurant Freud, met een vergelijkbaar concept: “Creatieve kok met wisselende stemmingen; barman maakt handig gebruik van ADHD; serveerster die stemmen hoort”

© 2019 Wat aten zij?

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑